Big Bang fiction by erta-ale and friends

Title:             Tanjoubi omedetou~~

By:               Erta ale

Pairing:          TopGD

Rate:            PG-13

+++++++++++++++++

ซึงฮยอน วันนี้จะกลับดึกนะ

อย่าหนีเที่ยวล่ะ เฝ้าบ้านด้วย!!

                        จียง

มือหนากำกระดาษเคราะห์ร้ายที่มีข้อความนี้ปรากฏอยู่จนยับย่น

มันถูกแปะอยู่หน้าประตูห้องนอนของคนเขียน

กลับดึกงั้นเหรอ? ไปไหนกัน งานก็ทำเหมือนๆกัน แล้วจียงไปไหน

ห้ามเที่ยวงั้นเหรอ? เฝ้าบ้านงั้นเหรอ? ทิ้งเค้าไว้ในวันที่สัญญาว่าจะฉลองวันเกิดกันเนี่ยนะ

ฮืออออ ควอนจียงใจร้ายที่สุด ชเวซึงฮยอนอยากร้องไห้ T^T

ย้อนกลับไปสามวันก่อน

"จะวันเกิดนายแล้วสินะ" เสียงหวานพูดขึ้นขณะนั่งคลอเคลียกันอยู่บนโซฟาในห้องพักของซึงฮยอนที่โตเกียว ได้โปรด อย่าอิจฉาเขาที่มีคนรักน่ารักขนาดนี้ คนเราทำบุญมาไม่เท่ากันอ่ะนะ

"อื้อ" ตอบแค่นั้นแหละ จะได้ไม่เสียเวลาเงยหน้าจากซอกคอขาวๆนุ่มๆที่กำลังซุกอยู่

"วันที่ 4 พวกยองเบ แดซองแล้วก็มักเน่คงฉลองให้อยู่แล้ว งั้นเรามาฉลองกันสองคนหลังจากนั้นวันนึงดีมั้ย" ไม่ใส่ใจปลิงที่เกาะหนึบอยู่ที่คอเท่าไหร่ ยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เรื่องแค่นี้จียงชินแล้วล่ะ

"อื้ม" ยังคงตอบแค่นั้น อะไรที่จียงว่าดีเขาก็ว่าดีทั้งนั้นแหละ ยกเว้นเรื่องการจัดห้องที่ญี่ปุ่น!!! ทำไมเจ้ามักเน่ถึงได้นอนห้องเดียวกับจียงแล้วเขาต้องมาอยู่กับผู้จัดการก็ไม่รู้ คิดแล้วหงุดหงิด

"งั้นตกลงตามนี้ นายหาเรื่องให้คนอื่นไปเที่ยว แล้วเรามาฉลองกันสองคนนะ" ให้ตายเถอะ อย่ายิ้มหวานพร้อมกับพูดจาน่ารักๆแบบนี้ได้มั้ย คนฟังหัวใจจะวายอ่ะ

...แล้วซึงฮยอนจะทำอะไรได้ นอกจากตอบตกลง...

แล้วไง แล้วยังไง เขาบอกให้น้องๆอีกสามคนไปเที่ยวตั้งแต่ตอนบ่าย

กลับบ้านมาหาจียงที่ออกไปไหนก็ไม่รู้หลังจากเสร็จงาน

คิดว่าเจ้าตัวอาจจะมารออยู่ที่บ้านแล้ว

แล้วไง แล้วยังไง ที่บ้านไม่เห็นมีจียงเลย

มีแต่เจ้ากระดาษแผ่นนี้แหละ ที่ทำเอาอารมณ์หนึ่งของซึงฮยอนปรี๊ดขึ้นมาทันที

เปล่า ไม่ได้โมโหหรอก ซึงฮยอนน่ะเหรอจะกล้าโกรธจียง

เค้าแค่...แค่...น้อยใจอ่ะ ฮืออออ จียงไปไหน ทำไมทิ้งเขาไว้คนเดียว...

นิ้วเรียวยาวจับโทรศัพท์ขึ้นมาจิ้มๆเบอร์ของคนรักลงไป

หวังว่าปลายสายจะมีเสียงหวานๆตอบกลับมา

แต่บ้าชิบ!! นี่มันหวานเกินไปแล้ว

เสียงคอลเซนเตอร์ประเทศนี้เนี่ย -*-

คนที่กำลังน้อยใจเดินออกจากห้องของคนรักโซเซกลับไปห้องตัวเอง

ล้มตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน นาฬิกาข้อมือบอกเวลาบ่ายสอง

อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะหมดวันที่จียงบอกว่าจะมาฉลองกัน

เดี๋ยวคนตัวเล็กก็คงมาแล้วล่ะ...

ตอนนี้ขอนอนเอาแรงก่อนแล้วกันนะ

หลับไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ แต่ตอนที่ซึงฮยอนรู้สึกตัวเพราะเสียงโทรศัพท์ฟ้าก็มืดซะแล้ว

ใครโทรมาก็ไม่รู้ ขี้เกียจมองชื่อ

แต่ทันทีที่ได้ยินเสียง ร่างสูงก็กระเด้งจากเตียงทันที ลุกขึ้นมานั่งเรียบร้อยราวกับอีกคนอยู่ตรงหน้า

เสียงที่อยู่ปลายสายนั้นเขาคุ้นเคยดี

เพราะคนที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหน...

...ไม่ใช่จียงด้วย...

แต่เป็นประธานยางต่างหาก (-____-)"

ปลายสายอวยพรวันเกิดเขาสองสามประโยค พร้อมขอโทษที่เมื่อวานส่งมาแค่ข้อความ

เขาก็ไม่ได้ตอบรับอะไรมากไปกว่าคำขอบคุณก่อนจะกดวางสายไป

ดูนาฬิกา... สองทุ่ม

ลุกไปดูที่ห้องจียงอีกรอบดีกว่า

ซึงฮยอนไม่กล้าที่จะเป็นเข้าไปเจอห้องโล่งๆแล้ว

เลยยืนเคาะประโยคอยู่หน้าห้องแทน

แต่ถึงจะเคาะห้องเป็นรอบที่สาม ก็ยังไม่มีใครออกมาจากห้อง

"เฮ้อ ยังไม่กลับมาอีกเหรอ" บ่นกับตัวเองแบบหงอยๆ

แต่ตอนที่กำลังหันหลังเพื่อจะเดินกลับห้องตัวเองนั้น กลับได้ยินเสียงประตูเปิดออก

รู้สึกถึงไออุ่นของใครบางคนจากด้านหลัง

พร้อมกับมือนุ่มๆที่เอื้อมมาปิดที่ตา

แต่อะไรก็ไม่ทำให้ซึงฮยอนใจเต้นแรงเท่ากับลมหายใจอุ่นที่รินรดข้างหู

ขณะที่อีกคนกำลังกระซิบเสียงหวาน

"มาทางนี้สิ"

หวานขนาดที่คอลเซนเตอร์ชิดซ้ายเลยอ่ะ >____<

ไปไหนไม่รู้หรอก แค่ก้าวตามที่อีกคนพาไป

แต่ตอนนี้ต่อให้ไปนรกก็ยอมจ้ะ ขอแค่จียงอยู่ข้างๆแบบนี้ก็พอ

ภาพแรกที่ปรากฏขึ้นในสายตาไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่

ไฟในห้องนั่งเล่นถูกปิดไว้หมด แต่ทั้งห้องสว่างด้วยแสงจากเทียนเล่มเล็กๆนับสิบเล่ม

ภาพเค้กก้อนเล็กชัดเจนขึ้นเมื่อปรับสายตาได้ เค้กก้อนกลมๆขนาดคงไม่ใหญ่ไปกว่าปอนด์ครึ่ง ต่างจากเค้กก้อนใหญ่เมื่อวานมากๆ

แต่ฝีมือวาดภาพบนหน้าเค้กไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่ เพราะคนวาดคงเป็นคนเดิม

แต่รูปร่างของเค้กที่เปลี่ยนไป...และแปลกแบบที่ไม่เหมือนที่ไหน

เหมือนบอกเป็นนัยๆว่า คนทำเค้กกับคนแต่งหน้าก็คงเป็นคนเดียวกัน

"ไม่ต้องมามองกันแบบนั้นเลย รีบๆเป่าเทียนเถอะ เดี๋ยวเค้กละลายหมด"

ละลาย?

"เค้กไอติมน่ะ ชอบไม่ใช่เหรอ" เห็นสายตาอีกคนสงสัยก็รีบอธิบาย พูดจบก็เห็นประกายพราวระยับในดวงตาของอีกคนทันที

แม้กระทั่งตอนที่เป่าเทียนที่ปักอยู่บนเค้กยังไม่ยอมละสายตาจากจียงเลย

ชริ!! ตอนอธิษฐานนี่เค้าหลับตากันไม่ใช่เหรอ

จะมาจ้องกันอยู่ทำไม จียงนะ ไม่ใช่ดาวตก

เพราะอยู่กันสองคน เลยไม่ต้องตัดเค้กให้เสียเวลา ใช้ช้อนตักกินเลยนี่แหละ

แต่แบบ ก็อยู่กันสองคน ใช้ช้อนสองคันไม่ได้เหรอ ทำไมกินคันเดียวกันด้วย

ไม่กลัวเป็นไวรัสตับบ้างรึไงนะ ขอโทษทีเหอะ อิจฉาได้ป่ะ

"ขอโทษทีนะ เค้กนิ่มไปหน่อย" จริงๆจียงทำเค้กไว้ตั้งแต่เมื่อคืน เอาเข้าตู้เย็นไว้ แต่มันไม่ค่อยเซตตัวเป็นไอศกรีมเท่าไหร่ และเพราะไม่อยากยกเลิกที่จะเซอร์ไพรส์ เลยต้องหาวิธีหลอกล่อให้ซึงฮยอนรอจนมืดค่ำแบบนี้

จียงรู้จักนิสัยคนรักดีกว่าใคร เพราะถ้าบอกให้เฝ้าบ้าน ซึงฮยอนก็จะไม่ไปไหน

แล้วก็จะนอนอยู่ที่ห้องตัวเองนั่นแหละ แล้วถ้ามีอะไรกระตุ้นสักหน่อย ก็ต้องลงมาดูที่ห้องของเขาอีกรอบ

แค่ให้ประธานยางโทรหาไม่ใช่เรื่องยากสำหรับลูกรักอย่างเขา

แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามที่คิดเป๊ะ

เพียงแต่เค้กมันก็ยังไม่แข็งเท่าที่ร้านเค้าทำกันอยู่ดี

แต่ช่างเถอะยังไงก็อร่อยล่ะนะ

....อร่อยจริงนะ!!!... ไม่เชื่อถามซึงฮยอน

"อร่อยมั้ย" ถามเสียงหวาน แต่ขืนตอบว่าไม่อร่อยคงโดนเค้กยีหัว คนตัวโตเลยพยักหน้า แต่จริงๆมันก็อร่อยแหละ (นี่พูดจริงนะ! ไม่ใช่เพราะกลัวด้วย!)

"ดีแล้ว ที่ชอบ" เพราะซึงฮยอนชอบกินไอศกรีม จียงเลยลงทุนทำเค้กไอศกรีมขึ้นมาด้วยตัวเอง เห็นมั้ย เค้ารักแฟนของเค้าออกนะ

ใช้เวลาไม่นาน เค้กทั้งก้อนก็อันตรธานหายไป คนรักความเป็นระเบียบ จัดการเก็บของต่างๆในห้องจนเรียบร้อย ก่อนจะลงมานั่งข้างๆกันบนโซฟา

"สุขสันต์วันเกิดนะซึงฮยอน" เบียดตัวขึ้นไปเกยบนหน้าขา ก่อนกระซิบเสียงหวาน

"อื้ม ขอบคุณนะ" ตอบรับพร้อมจูบเบาๆที่แก้มอีกที

"จียงอา...เรียกฮยองให้ชื่นใจหน่อยสิ ไม่เอาๆ ตอนนี้อยู่ญี่ปุ่น เรียกนี่จังดีกว่า" แขนยาวรั้งเอวของตัวตัวบางไว้ให้นั่งอยู่บนตักเหมือนเดิม

ชอบฟังอีกคนเรียกตัวเองว่า "พี่ชาย" ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่พอเรียกแบบนั้นแล้วรู้สึกเหมือนจียงจะต่อต้านเขาไม่ได้

"อื้อออ ไม่เอา จะให้เรียกทำไม ประหลาดชะมัด"

"น่านะ นิดเดียว ไม่เจ็บหรอก" เจ็บ? เจ็บบ้าอะไรของมันวะ

"อยากเป็นแค่พี่ชายรึไง ถึงได้มาขอให้เรียกกันแบบนี้น่ะ" เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาก็เป็นเพื่อน พอพ้นจากสถานะเพื่อนก็กลายเป็นแฟน ไม่เคยเป็นพี่น้องกันเลย จะให้เรียกพี่ชายก็รู้สึกแปลกๆ

"งั้นเรียกอะนะตะก็ได้อ่ะ" ยอมให้สุดๆเลยนะ แล้วก็โดนฟาดเข้าที่ไหล่ตามระเบียบ

"โอ๊ย จียงอ่ะ วันเกิดฉันแท้ๆ ของขวัญก็ยังไม่ให้แล้วยังทำร้ายร่างกายกันอีก" แก้ทำโวยวายไปแบบนั้นเองแหละ แขนเล็กๆของจียงจะทุบได้เจ็บสักแค่ไหนกันเชียว

"ก็เค้กเมื่อกี๊ไงของขวัญ" ตอบกลับหน้าคาเฉย

"ง่ะ มันหมดไปแล้วอ่ะ ไม่เห็นได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย" ยังคงทำตัวงอแงได้ไม่สมกับอายุที่เพิ่งเต็ม 22 ปีไปเมื่อวาน

"แล้วอยากได้อะไรล่ะ กระเป๋า รองเท้า ตุ๊กตา?" ถามออกไปแล้วรู้สึกพลาดนิดหน่อย เพราะสายตาแวววาวของคนตรงหน้าเล่นเอาจียงขนลุก

"อยากได้ตุ๊กตา....มานอนกอด" สายตายังไม่ยอมละออกจากใบหน้าของคนฟัง

"เอาที่ตัวอุ่นๆ นุ่มๆ หอมๆ" ให้ตายเถอะ เสียงหวานไปละ ชเวซึงฮยอน

"อยากนอนกอดจียงน่ะ ได้มั้ย" ไม่ทันได้ตอบ แค่เห็นสายตาคมที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการ จียงก็ลอยเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแล้ว

"เรื่องแบบนี้ไม่เห็นต้องขอเลย" อ้อมแอ้มอยู่กับแผ่นอกหนา แขนเรียวเล็กตวัดรัดเอวคนตรงหน้าแน่น พอๆกับอีกคนที่โอบกอดเค้าไว้แน่นเช่นกัน

"พูดจาน่ารักแบบนี้ คืนนี้ไม่อยากนอนแล้วใช่มั้ย ฮึ?" ฟัดจมูกลงกับแก้มใสจนแดงช้ำ ไม่รู้แดงเพราะแรงกดหรือแดงเพราะอย่างอื่นกันแน่

"ทำไหวด้วยเหรอ" ตอบกลับพร้อมกับยิ้มทะเล้น อย่างที่คนมองเห็นแล้วอยากจูบที่ปากแดงๆนั่นสักที

โอ๊ะ โทษที ไม่ใช่แค่อยาก แต่จูบไปแล้วล่ะ

"ก็ลองดูแล้วกัน วันนี้ฉันนอนรอใครก็ไม่รู้มาทั้งวันแล้ว" ประโยคเหมือนพูดเล่นนะ แต่สายตามันเอาจริงแฮะ

"เอ่อ เดี๋ยวซึงฮยอน นายได้พักแต่ฉันไม่ได้พักนะ" เริ่มกลัวว่าอีกคนจะเอาจริงตามที่พูด

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันทำเอง" ทันทีที่พูดจบก็อุ้มคนตัวเล็กเข้าห้องนอนไป

"เฮ้ย เดี๋ยวก่อน..... หยุดก่อนซึงฮยอนนนนนนนน" ไม่สนใจหรอกเสียงโวยวายน่ะ

"อื้อ..." เพราะรู้ว่าเดี๋ยวเสียงโวยวายก็จะเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานๆไปอีกหลายชั่วโมง..

....หรืออาจจะถึงเช้า???.....

+Fin+

-หมายเหตุ-

Tanjoubi Omedetou = Happy birthday

นี่จัง, niichan, oniichan = พี่ชาย

อะนะตะ, anata = คุณ คนญี่ปุ่นมักใช้เรียกสามีหรือภรรยา

A/N:   สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ท๊อป ^^ เมื่อวานขอโทษที่แต่งฟิคออกมาทำร้าย (ฮา....) แก้ตัวมาแบบสดใสในวันนี้แทนน้า ขอให้พี่ท๊อปประสบพบแต่สิ่งดีๆผ่านเข้ามาในชีวิตนะคะ สิ่งดีงามใดๆที่ปรารถนาของให้สมหวังดังใจทุกอย่างเลยค่ะ และที่สำคัญสุขภาพแข็งแรงนะคะ