Big Bang fiction by erta-ale and friends

Title:                 How could you...?

By:                    pop

Paring:              TopSol

Rate:                PG

Genre:              Crackfic

Warning:           เรื่องนี้มีฉากแหวะๆ ฉกกะปกนะคะ ใครรับไม่ได้อย่าอ่านน้า (T__T) 

A/N:      เรื่องที่สามในซีรีย์ "ฉกกะปก" ของพี่ท๊อปหล่ะค่ะ ^^')>

มันจะมีตามมาอีกกี่ตอนฟระเนี่ย คนเขียนมะได้เมนท๊อปซันเป็นหลักนะคะ (สาบานได้ว่าเมนวายบีจีดี แค่อ่านได้ทุกคู่) แต่ไหงเขียนคู่นี้ออกมาเป็นกระบุงแบบนี้ก็ไม่รู้ (>__<)

-------------------------------------------------------------------------------------------------

เช้าวันใหม่

ดวงอาทิตย์ส่องแสงอ่อนโยนผ่านผ้าม่านมาลูบไล้ใบหน้าคมสันของชายหนุ่มที่หลับใหล  เปลือกตากระพริบเปิดเพราะรังสีอุ่นๆ  มือหนาขยี้ตางัวเงีย เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วบิดขี้เกียจ

เสียงนกจุ๊บจิ๊บจากนอกหน้าต่าง  ลมเบาๆ พัดผ่านเพยิบพะยาบ  เสียงเด็กๆ วิ่งเล่นกรี๊ดกร๊าดจากอพาร์ทเม้นท์ห้องข้างๆ ยืนยันว่าวันนี้เป็นวันที่สดใส

ลิ้นนุ่มๆ ชื้นๆ เลียเบาๆ ที่แก้ม  ก่อนเจ้าของลิ้นน้ำหนักประมาณ 2 กิโลจะปีนขึ้นมาอยู่บนตัว เอาหัวถูคางเขาอย่างรักใคร่

" เฮ่...ว่าไง ตัวเล็ก" ทงยองเบเกาหัวเกาหูเจ้าบอสลูกรัก คว้าตัวมันมาหนีบไว้แล้วลุกขึ้น

"จะไปห้องน้ำใช่มั๊ยล่ะ" เขาก้มลงถามเจ้าบอสที่กระดิกหางไปมาพลางส่งสายตาหวานเชื่อม

ห้องโถงกลางยามเช้าเช่นนี้ยังเงียบอยู่ ยังไม่มีใครตื่น ยองเบมองนาฬิกาแขวนผนัง เพิ่งจะเจ็ดโมงครึ่ง  เขาปล่อยเจ้าบอสที่กระบะทรายให้มันทำธุระ เดินไปตักข้าวและเตรียมน้ำใส่ชามข้าว ไม่ลืมเตรียมเผื่อเจ้าหมาย่นที่คงจะตื่นพร้อมเจ้าของด้วย 

แต่เขาคิดผิด

มีเสียงตะกุยอย่างบ้าคลั่งพร้อมเสียงครางหงิงๆ ดังมาจากประตูห้องหัวหน้าวง ...ไอ้ย่นคงตื่นนอนตอนได้ยินเสียงเขาเปิดถุงอาหาร ตะกละเอ๊ย...

ซักพักประตูห้องจียงก็เปิดออก เจ้าของห้องยืนหาว ปากกว้างจมูกบาน ลูกชายตัวย่นวิ่งแทรกขาพ่อมันออกมา พุ่งเข้าหาเขาและชามข้าว ประตูห้องปิด จียงกลับไปนอนต่อ ทิ้งกาโฮให้ตะกุยขาเขาจนเป็นรอย

ยองเบหัวเราะหึหึ เขาเดินนำเจ้าตัวแสบไปที่วางชามข้าวบอสนั่งรออยู่แล้ว รอจนกาโฮประจำที่จึงวางชามข้าวของทั้งสองตัวลง เฝ้าดูเด็กๆ กินข้าวอยู่ได้ซักพัก ยองเบก็เดินไปเตรียมอาหารสำหรับคนบ้าง เขาล้างมือ เติมน้ำใส่กาต้มน้ำไฟฟ้าและกดเปิด เขาหยิบขนมปังออกมาวางบนโต๊ะ เนย แยม เอาหมี่ผัดที่เหลือจากเมื่อคืนเข้าไมโครเวฟ พอน้ำเดือดก็กดมาลวกแฮมกับไส้กรอก แล้ววางทิ้งไว้บนโต๊ะ สมาชิกที่ตื่นจะออกมาช่วยเหลือตัวเองต่อจากนี้

เขาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวซักใหม่ๆ จากห้องซักล้างและเดินเข้าห้องน้ำ

แต่แค่เปิดประตูเข้าไปเท่านั้น ทงยองเบก็ชะงักราวกับเจอผี...อันที่จริง มันแย่ยิ่งกว่าเจอผี

กลิ่นบางอย่างกระทบจมูกเขาตอนเปิดประตูห้องน้ำ ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่ามันฟาดใส่หน้าเขาเลยต่างหาก  ยองเบไล่สายตาตามพื้นห้องน้ำ...ไปจนถึง...ในอ่างอาบน้ำ...

เขากระแทกประตูห้องน้ำปิดปัง

ทงยองเบกำลังตัวสั่น...

ตอนแรก  เพราะขนลุกกับสิ่งที่เห็น

ตอนหลัง  เพราะอยากจะฉีกตัวคนทำเป็นชิ้นๆ ด้วยมือเปล่า

"อ่ะ...ไอ้...พี่...ท๊อป!!!!" คำว่า ท๊อป นั้นยองเบแทบจะตะโกนออกมา

เขาเดินปึงๆ ไปกระชากประตูห้องที่เขานอนกับท๊อปออก คาดว่าจะเห็นเจ้าพี่ชายตัวแสบม้วนตัวอยู่ในผ้าห่มแต่ผิดคาด บนเตียงมีแต่กองผ้าห่มไม่มีตัวคน

"พี่ยองเบ...ถ้าหาพี่ท๊อปล่ะก็  อยู่โน่นฮะ..." เสียงแดซองงัวเงียมาจากหน้าประตู นี่เขาตะโกนดังจนน้องตื่นเลยหรอ?

เขาเดินออกจากห้อง  มองตามแดซองที่ยังลืมตาแค่ครึ่งเดียวชี้ไป ก็เห็นเท้าใหญ่ๆ โผล่ออกมาจากใต้โซฟา

ไม่ผิดแล้ว  มันแน่ ๆ นี่คงเมาหนักขนาดไปไม่ถึงห้องเลยสินะ ยองเบกัดฟันกรอด กระแทกเท้าโครมๆ ไปลากพี่ใหญ่ที่กลิ้งอยู่ใต้โซฟาให้ลุกขึ้น

"ตื่นเดี๋ยวนี้นะพี่ท๊อป พี่รู้ตัวมั๊ยว่าทำอะไรไว้น่ะ" เขาพูดลอดไรฟันให้ฟังดูน่ากลัว

ท๊อปค่อยๆ รู้สึกตัว เขายู่หน้า สะบัดหัวไปมา

"ปวดหัวน่ายองเบ  ขอนอนต่อก่อน"

เสียงใหญ่ๆ อึมอำได้แค่นั้นก็โดนคนเป็นน้องเขย่าซะหัวคลอน

"ตื่นเดี๋ยวนี้ แล้วตอบผม พี่ทำอะไรรู้ตัวหรือเปล่า หรือว่าเมาจนไม่รู้เรื่อง"

ยองเบดึงท๊อปขึ้นมาจนได้

แดซองที่ยืนรออยู่  มีเครื่องหมายคำถามลอยอยู่รอบหัว เขาเอียงคออย่างสงสัยเต็มทน

"พี่ท๊อปทำอะไรหรอพี่ยองเบ"

"เข้าไปดูในห้องน้ำสิ" ยองเบตอบแต่ยังไม่ละความพยายามฉุดพี่ใหญ่ให้ลุกขึ้นยืน

แดซองเดินหัวเอียงไปที่ห้องน้ำ อะไรในห้องน้ำวะ เขาเปิดประตู แล้วก็ร้องจ๊ากดังลั่นก่อนจะกระชากประตูปิดปัง ตาตี่ๆ เบิกโตขึ้นเกือบสองเท่า

"ทำอะไรไว้ ไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยพี่" ยองเบขยุ้มคอเสื้อพี่ใหญ่ที่รู้สึกตัวมาครึ่งหนึ่ง

เขาโดดขึ้นไปบนโซฟา จัดการรัดคอท๊อปด้วยท่าเฮดล็อค

"ย่ะ..ยองเบยองเบยองเบอา.... มีไรพูดกันดีๆ น่า จะฆ่าพี่หรือไง" พี่ใหญ่รู้สึกตัวตื่นเต็มที่แล้ว ท๊อปพยายามแกะแขนของยองเบออกจากคอ แต่ไม่ได้ผล

"พี่ทำอะไรไว้ รู้ตัวมั๊ย หา!" แขนนั้นยังไม่คลาย

"นี่ ขออย่างสิ ถ้าจะล็อคคอกันให้ตายจริงๆ..." มือของพี่ใหญ่ตบแปะๆ ไปตามต้นแขนล่ำสันจนถึงลาดไหล่หนา

"...ขอเป็นแบบหันหน้าเข้าได้มั๊ยอ่ะ..."

"ตายคาอกมันคงรู้สึกดีกว่.... แอ๊กกกก...." พูดไม่ทันจบประโยคแขนล่ำสันที่ว่าก็กระชากรัดแน่น พี่ใหญ่ปากดีได้แต่ดิ้นปัดๆ อย่างน่าสงสาร

ประตูห้องจียงเปิด เจ้าของห้องเดินงัวเงียออกมา  มีซึงริเดินหาวตามหลังออกมาด้วย

"เอะอะอะไรกันแต่เช้าอ่ะแดซอง"

จียงถามพลางมองดูพี่ใหญ่ที่ตะเกียกตะกายป่ายปัดมือ  มีท่อนแขนยองเบรัดอยู่รอบคอ ตอนนี้ท๊อปยืนด้วยปลายเท้า และท่าทางทรมานไม่ใช่เล่น

"พี่ท๊อปน่ะสิ ทำพี่ยองเบสติแตกแล้วมั้ง" จียงขมวดคิ้วอย่างงงๆ กับคำอธิบายของแดซอง

ตอนนั้นเองเสียงน้องเล็กก็โวยวายลั่นจากหน้าห้องน้ำ

"เฮ้ย อะไรกันวะ" ตามด้วย "กาโฮ!  บอส!  อย่าเข้าไป ไม่นะ ออกมาๆ" แล้วก็เสียงประตูห้องน้ำปิดปัง  เสียงหมาสองตัววิ่งแข่งกันเข้ามา ตามด้วยซึงริที่ทำหน้ายู่ยี่

"พี่ท๊อป แบบนี้แล้วผมจะฉี่ยังไงอ่ะ รีบไปจัดการเลย" จียงถอนใจเฮือก

"ยองเบ ปล่อยพี่ท๊อปก่อนเหอะ เดี๋ยวก็ตายไปจริงๆ"

อะไรก็ตามที่ท๊อปทำไว้มันคงเหลือทน

และจียงไม่อยากรู้

"ท๊อป... ทำไรไว้ไปจัดการเลย"

" มักเน่ แดซอง ไปใช้ห้องน้ำในห้องพี่ก่อนป่ะ"

จียงต้อนน้องสองคนกับหมาอีกสองตัวไปทางห้องตัวเอง ปล่อยให้ยองเบยืนเท้าสะเอวมองพี่ใหญ่ที่ทุรดตัวลงไปไอโขลกๆ อยู่กับพื้น

ชเวซึงฮยอนเงยหน้าทำตาเศร้าซึ้งใส่คนที่ยังยืนเท้าเอวจังก้าอยู่บนโซฟา...

"พี่...ทำอะไรไว้หรอยองเบ..."

ไม่มีคำตอบจากพระอาทิตย์หน้าบึ้ง มีเพียงนิ้วมือที่ชี้ตรงไปยังห้องน้ำ ทำให้ซึงฮยอนต้องเดินไปดูอย่างกล้าๆ กลัวๆ...

เขาค่อยๆ แง้มประตูห้องน้ำเปิด

โผล่หน้าเข้าไป  ย่นจมูกเพราะกลิ่นประหลาด พอเห็นต้นตอของกลิ่นก็วิ่งตาเหลือกกลับมาหายองเบ

"ยองเบ พี่ขอโทษ พี่สาบานได้ พี่ พี่ไม่รู้จริงๆ อ่ะ พี่คิดว่าล้างแล้วนะเมื่อคืน คือมันมึนหัวมากจริงๆ แล้วก็คลื่นไส้มากด้วยอ่ะ ...พี่..."

ทงยองเบไม่พูดอะไรทั้งสิ้น  เขาโดดลงจากโซฟา เดินฉับๆ ไปที่ห้องซักล้าง กลับออกมาพร้อมถังใส่อุปกรณ์ล้างห้องน้ำ ยัดใส่มือซึงฮยอน เขาเดินไปที่ตู้ยา หยิบขวดเดทตอลออกมา

"ขัดเสร็จราดด้วยเดทตอลด้วย สองฝาผสมน้ำหนึ่งถัง" เขาหย่อนมันรวมกับอุปกรณ์อื่นในถังแล้วหันหลังเดินเข้าห้องจียงไป ทิ้ง ชเวซึงฮยอนไว้เพียงลำพังกับน้ำยาล้างห้องน้ำ แปรงขัด ถุงมือยาง และ...ห้องน้ำสกปรก...

.

.

.

เวลาผ่านไป  สมาชิกสี่ชีวิตเบียดตัวกันใช้ห้องน้ำเล็กๆ ในห้องของจียงเรียบร้อย  ตอนนี้นั่งล้อมวงบนโต๊ะอาหาร

"แหวะ...ภาพมันยังติดตาว่ะ ผมกินข้าวไม่ลง" เจ้าน้องเล็กวางตะเกียบลงอย่างหงุดหงิด หมี่ในชามพร่องไปหน่อยเดียว

"อย่าพูดถึงดิ่วะ" แดซองวางขนมปังของตัวเองบ้าง 

ยองเบจิบชาอย่างใจเย็น จริงๆ ควรจะบอกว่าท่าทางเลือดเย็นมากกว่า เพราะเขายังไม่ยิ้มเลย จียงมองดูทั้งสามคนแล้วก็รู้สึกดีมากๆ ที่ตัวเองไม่ได้เห็นอะไรก็ตามที่อยู่ในห้องน้ำ

"ผมไม่เข้าใจ ...พี่ท๊อปทำได้ไงวะ"  มักเน่บ่น 

จียงกัดไส้กรอกคำโต  เคี้ยวกร้วม ๆ พยักหน้าหงึกหงัก

"แหวะใส่อ่างอาบน้ำไว้แบบนั้น"

จียงสำลักแทบจะพ่นไส้กรอกที่เคี้ยวอยู่  เขาไอโขลกๆ จนยองเบต้องรินน้ำส่งให้

"ไม่ต้องพูดถึงก็ไม่มีใครตายหรอก มักเน!" หัวหน้าวงแว้ดใส่หลังหายสำลัก

"แล้วนี่เป็นไงแล้วมั่งก็ไม่รู้เนอะ หายไปเลย" แดซองหันมองไปทางห้องน้ำ

ยองเบขมวดคิ้วและลุกขึ้นจากโต๊ะ  สามคนที่เหลือมองตามไปเงียบ ๆ

ยองเบเคาะห้องน้ำแล้วแง้มประตูเข้าไป เขาเห็นแต่ด้านหลังของพี่ใหญ่ ก้มๆ เงยๆ อยู่ในอ่างอาบน้ำ

กลิ่นพิลึกหายไปแล้ว ตอนนี้ที่พื้นมีฟองลื่นๆ ของน้ำยาล้างห้องน้ำกับกลิ่นหอมแต่แสบจมูก ยองเบยืนมองพี่ใหญ่นิ่งอยู่แล้วถอนหายใจ

อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ชเวซึงฮยอนล้างห้องน้ำเป็นซะที่ไหนล่ะ 

หมอนี่แค่เอาน้ำฉีดๆ แล้วราดน้ำยาตามเท่านั้นแหละ!

เขาถอนใจ แล้วเคาะประตูเรียกอีกครั้ง

"พี่ท๊อป"

พี่ใหญ่หันขวับกลับมาเหมือนตกใจสุดขีด ตาคมเบิกโต ปากห่อเป็นรูปตัวโอ ท๊อปรวบผมด้านหน้าที่ยาวผูกเป็นจุก ดูเหมือนแฟชั่นของพวกบอยแบนด์ค่ายเอสเอ็ม ใบหน้าขาวๆ มีเหงื่อซึมตามไรผมและอมสีเลือดฝาด... คงเป็นเพราะยืนก้มๆ เงยๆ เก้กังขัดพื้นด้วยแปรงพลาสติกในมือนั่นแหละ

"พี่ ... เทน้ำยาไปแค่ไหนเนี่ย" คนเป็นน้องแทบจะกุมขมับเมื่อเห็นปริมาณฟองในอ่างอาบน้ำ

แม่ง ยังกะใส่บับเบิ้ลบาธ

"นั่นมันยาล้างห้องน้ำนะพี่ ไม่ใช่สบู่ เดี๋ยวได้กัดทะลุถุงมือยางหรอก" เขาเปิดน้ำ ทำให้ฟองฟูท่วมขึ้นมาถึงขอบรองเท้าบู้ทยางของท๊อป พี่ใหญ่ตกใจ กระโดดโหยงออกมานอกอ่าง

ยองเบเท้าสะเอวมองน้ำค่อยๆ ล้างฟองของน้ำยาล้างห้องน้ำหายไป มีพี่ใหญ่ที่ยืนน้ำหยดติ๋งๆ จากมือในถุงมือยางอยู่ข้างๆ

"เอาหละ พี่ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว พี่ขัดพื้นที่เหลือด้วยก็แล้วกัน"

ท๊อปหันมาทำตาเหลือกใส่เขาอีกรอบ

"ใช้น้ำยาไม่ต้องเยอะ ผสมกับน้ำในขันแบบนี้นะ แล้วก็ค่อยๆ ขัดไป เน้นตามมุมๆ หน่อยละกันพี่ รามันชอบขึ้น"

ยองเบชี้จุดต่างๆ ที่ท๊อปควรจะขัด

"พี่... ต้องมุดเข้าไปขัดใต้อ่างล้างหน้าด้วยเหรอ" ท๊อปยังตาเหลือกอยู่

"ใช่" ยองเบพยักหน้า "ทุกทีผมก็ขัด"

"แต่ว่า... ยองเบ..." ยองเบปรายตามอง เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

"พี่คงจะเข้าไปไม่ได้ใช่มั๊ย... คือ ใต้อ่างมันเตี้ยออก แล้วก็แคบ... แล้วพี่ก็สะ..."

คิ้วที่เลิกอยู่เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นขมวดฉับ ปากอิ่มๆ ของทงยองเบเม้มเป็นเส้นตรงเฉียบ

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ" เสียงหัวเราะร่วนดังประสานกันมาจากหน้าห้องน้ำ

"จุ๊ๆๆๆ ชเวซึงฮยอน อย่าเถียงคุณภรรยาสิครับ มันไม่น่ารักเลยนะ"

ลีดเดอร์ควอนลอยหน้าลอยตาล้อเลียน สองแขนเกี่ยวคอน้องรักที่ยิ้มร่าพอกันไว้คนละข้าง

"ควอน ... จี ... ยง...." ยองเบหันไปเอาความกับเพื่อนรัก

แดซองกับซึงรี ทำเป็นกลัวหดหัวไปอยู่หลังท่านผู้นำ

"พี่ท๊อปจ่ายสินสอดนายแล้วหรือไง ถึงได้ยกชั้นให้พร่ำเพรื่อน่ะ ห๊ะ?" อยากเล่นนักยองเบก็จะเล่นด้วย หึ

แต่เขาคงคาดผิดไปเล็กน้อย

"อื้อ จ่ายแล้ว เนี่ย ชั้นเอาไปเลี้ยงข้าวเจ้าสองตัวนี้หมดแล้วด้วย"

พูดขาดคำจียงก็ต้องลากคอน้องทั้งสองหลบขวดแชมพูที่ยองเบตั้งท่าจะขว้างใส่

สามเกลอหนึ่งหนูหนึ่งแมวและอีกหนึ่งแมวไม่มีหูพากันวิ่งโครมครามหนีไปจากห้องพัก และหนีจากทงยองเบที่โดนแหย่จนอารมณ์เสียอีกรอบ โดยไม่ลืมเหน็บสองหมาที่กระโดดดี๊ด๊าออกไปเดินเล่นด้วย

"ชิ ไอ่เพื่อนบ้า อย่าให้จับตัวได้เชียว" พ่อพระอาทิตย์อารมณ์บูดบ่นปอดแปดกับตัวเอง

เขาหันไป ก็เห็นท๊อปยืนทื่ออยู่ คราวนี้ตาไม่เหลือกแล้ว แต่อมยิ้มกรุ้มกริ่มเจ้าเล่ห์ชอบกล

ยองเบจิ๊ปากอย่างขัดใจ "มองอะไรล่ะพี่ ขัดไปสิครับ" เขาไม่ได้ตั้งใจให้น้ำเสียงห้วนกว่าที่เคยเป็น

โอเค ตั้งใจนิดนึงก็ได้

ท๊อปยังคงอมยิ้ม แต่ก็ก้มลงขัดพื้นต่อโดยดี

ยองเบฮึดฮัด เขาล้วงโทรศัพท์ออกมากด แล้วก็รอสาย

"อืมม... ว่าไงตัวเล็ก มีไรโทรหาพี่แต่เช้า" เสียงงัวเงียเสียงหนึ่งดังลอดมาจากโทรศัพท์ 

"พี่เท็ดดี้" ยองเบยิ้มได้เป็นครั้งแรกของวัน

และคนที่นิ่วหน้ากลายเป็นท๊อปแทน

"ผมปลุกพี่เหรอเนี่ย ขอโทษนะฮะ..."

"พี่ ผมแวะเข้าไปหาได้ป่ะอ่ะ?"

"หรอฮะ โอเค งั้นเดี๋ยวไปหานะฮะ เดี๋ยวซื้ออาหารเช้าไปให้ด้วย"

ยองเบเดินคุยโทรศัพท์หายเข้าไปในห้องนอน แต่ท๊อปก็ยังได้ยินเสียงแว่วๆ

"ฮ่ะๆๆๆ เบรกฟาส ออน เบด เลยเหรอฮะ"

ยองเบเดินออกมาจากห้องนอน ยัดกระเป๋าสตางค์ใส่กระเป๋ากางเกง ครอบหมวกแก๊ปเอียงกะเท่เร่ตามสไตล์วายบี

ท๊อปยืนหน้าบูดอยู่หน้าห้องน้ำ

"ครับๆ งั้นเดี๋ยวเจอกันครับพี่เท็ด"

คนเป็นน้องเลิกคิ้วเป็นเชิงถามพี่ชายหน้าบูด เขาคิดว่าท๊อปดูดีในชุดนี้ ถุงมือยาง กับรองเท้าบู้ทยางเลอะฟอง

"แล้วทำไมเมียพี่โทรหาผู้ชายอื่นล่ะเนี่ย เมียพี่นิสัยไม่ดี"

พี่ใหญ่หัวใจเด็กบีบเสียงต่อว่าซะดูเอ๊าะแอ๊ะน่ารัก

ยองเบรู้สึกว่ามันปัญญาอ่อนมากกว่า... ปัญญาอ่อน แต่ก็ขำดี เขาเลยยิ้มเป็นรอบที่สองของวัน

"ถ้าผมกลับมา..." เขาโบกนิ้วตรงหน้าท๊อป

"แล้วพี่ยังขัดห้องน้ำไม่เสร็จ..."

"ผมจะย้ายไปอยู่บ้าน ผู้ชายอื่น ให้ดู"

เขาขยับหมวกให้ปิดหน้าครึ่งหนึ่งด้วยท่าเท่ๆ แล้วสเต็ปหันหลังเดินฮัมเพลงจากไป

ทิ้งให้พี่ใหญ่ยืนประมวลผลอยู่ลำพัง

.

.

.

ไม่นานหลังจากนั้น

ตอนที่สามเกลอแมวหนูและแมวไม่มีหู พ่วงด้วยเจ้าตูบสองตัว กลับมาถึงบ้าน

พวกเขาเห็นท๊อปกำลังขัดห้องน้ำอย่างขมีขมัน....

---------------------(แฮปปี้ เอนดิ้ง น่าจะของชเวท๊อปอีกแล้วนะ ฮ่าๆๆๆ) -----------------------------

Fin. (for now)

A/N:      อยากถามความเห็นคนที่อ่านด้วยค่ะ ว่าเรื่องนี้ "ฉกกะปก" รับไม่ได้เกินไปไหม? (ถ้ามากไปจะเอาออก) ตอนแรกว่าจะไม่ลงแล้ว เพราะกลัวแฟนๆ พี่ท๊อปว่าเอา (เสียภาพอ่ะ) แต่ก็ตัดสินใจเอาลงในที่สุด  จะบอกว่า เรื่องนี้มาจากประสบการณ์จริง (ที่น่าเศร้ามาก T_T) เพราะคนที่ต้องล้างอ่างคืออิฉันเอง ส่วนไอ่คนทำ โน่น หลับกลิ้งไม่รู้เรื่อง คนที่เคยเมา อาจจะเข้าใจอารมณ์อ่ะนะ ก็คนมันเมา อ่ะนะ ใช่มะ ใช่มะ อาจจะเข้าใจอะไรผิดไปได้ เราไม่ว่าพี่ท๊อป เพราะพี่ท๊อปก็ล้างห้องน้ำแล้ว