[oneshot-TOPGD] คืนข้ามปี
posted on 07 Jan 2012 21:45 by erta-ale in TOPGDTitle: คืนข้ามปี
Pairing: TOPGD
By: Erta Ale
Pairing: TOPGD
By: Erta Ale
a/n สารภาพมีพลอตมาตั้งแต่วันที่ 31 แล้วล่ะ แต่นอนกลิ้งอยู่บ้านแล้วมันสบาย ก็เลย...ยังไม่ได้แต่ง ปล่อยเวลาให้เข้าปีใหม่มาหลายวัน ถือว่าฉลองสิ้นปีกันแบบเลทๆแล้วกันนะคะ><
+++++
“คืนนี้ไปเคาท์ดาวน์ที่ไหน”
ควอนจียงเบื่อคำถามนี้เหลือเกิน จนแทบอยากจะทำป้ายห้อยคอไว้เลยว่า
“ไม่ไปไหน (โว้ยยยย)”
ทำไมคนเราต้องไปนับเวลาถอยหลังเพื่อเข้าปีใหม่ คือในอีกแง่มันก็แค่อีกวันที่จะผ่านไป
ทำไมต้องตื่นเต้นกันมากมายขนาดนั้น
ทำไมต้องจัดงานฉลองใหญ่โต
จียงไม่เห็นจะเข้าใจ *กระชากลมหายใจด้วยความเบื่อหน่าย*
และถ้ามันจะเป็นวันสำคัญ...เขาก็ต้องอยากอยู่กับคนสำคัญกันใช่มั้ย
แต่ทำไมคนอย่างควอนจียงต้องมานั่งอยู่ในบ้านราคา 3 ล้านเหรียญ ที่ใหญ่เกินกว่าจะอยู่คนเดียว
ตรงหน้ามีขวดไวน์ราคาเป็นล้านวอนของโปรดใครบางคนที่อุตส่าห์ลงทุนซื้อมาทั้งที่เขาชอบเบียร์กับแชมเปญมากกว่า
ทำไมหมอนั่นถึงทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวเล่า!!!
ไอ้บ้า! ไอ้อ้วน!! ไอ้หน้าลิง!!! นั่นแหละ
มันทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวในวันสิ้นปี!!!!!!
ฮึย!!! น่าหงุดหงิดชะมัด
ต...แต่ไม่ใช่ว่าจียงอยากจะฉลองข้ามปีกับหมอนั่นหรอกนะ!!
...
...
เอ่อ...อยากนิดหน่อยก็ได้ *กระซิบ*
นั่นแหละๆ แต่สุดท้ายหมอนั่นก็หายหัวไปไหนไม่รู้
โทรหาก็ไม่รับ ดึกดื่นป่านนี้ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง
ไอ้เด็กไม่ดี!!! ต่อให้กลับมาง้อก็ไม่หายงอนแล้ว!!!!!
...
...
เฮ้อ ได้ด่าแล้วค่อยสบายใจหน่อย
จียงไหลตัวเองลงไปนอนกับโต๊ะ
ตาสีน้ำตาลจ้องไปที่แก้วไวน์ ไล้นิ้วไปช้าๆบนปากแก้ว
เขาไม่น่ามาที่นี่เลย...
น่าจะอยู่หอกับยองเบ ซึงรี แดซอง...
ไม่สิ ถึงอยู่หอพวกนั้นก็ไม่อยู่ ซึงรีกลับกวางจู ยองเบกับแดซองไปโบสถ์กับที่บ้าน
ทั้งที่เหลือแค่เขากับหมอนั่นสองคนแท้ๆ แต่มันก็ยังทิ้งเขาไว้คนเดียว...
เขาคนนี้...ที่หมอนั่นขอเป็นแฟนเมื่อสองปีก่อน
เขาที่หมอนั่นบอกว่ารักนักหนา
แต่ไม่เคยมีอะไรที่โรแมนติกกันเลย
วันเกิด ก็ปล่อยให้เขากินข้าวคนเดียว
วันครบรอบอะไรก็จำไม่เคยได้
วาเลนไทน์ไม่ต้องพูดถึง ทำงานกันทั้งวันทั้งคืนนั่นแหละ
คำพูดหวานๆก็ไม่เคยมี บอกรักกันแค่ตอนขอเป็นแฟนแล้วก็จบ
บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่า...ความรู้สึกของตอนนี้จะยังเหมือนเมื่อสองปีก่อนอยู่มั้ย
อา..ทำไมรู้สึกชื้นๆที่ขอบตานะ
มือทั้งสองข้างยกขึ้นเช็ดลวกๆที่ตาทั้งสองข้าง
หึ...ไม่ได้ร้องไห้เพราะน้อยใจสักหน่อย
เขาไม่ใช่ผู้หญิงง้องแง้งนะ
ที่จะมีงอแงกับเรื่องวันครบรอบบ้าบอ
หรือจะโวยวายกับแค่อีกคนไม่ยอมบอกรักกันบ่อยๆ...
แต่ที่น้ำตาไหลน่ะ ก็แค่...
...เหงา...
เท่านั้นเอง...
ฮึก...
ฮึกกก...
ฮืออออออออออ
ชเวซึงฮยอนคนบ้า กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!!
.
.
.
ฟึ่บ..
อยู่ดีๆจียงก็ถูกอะไรหนักๆ(?)หล่นใส่หลัง
แถมยังมีแขนอวบๆมารัดรอบตัวอีกด้วย
“ฮยองกลับมาแล้ววววว”
เสียงสดใสนี่มันอะไรกัน??
แล้วกลิ่นเหล้านี่อีก...
ซึงฮยอนมันทิ้งเขาไปฉลองกับคนอื่นมางั้นเหรอ หึ
คิดแล้วก็สะบัดตัวออกจากอ้อมกอดอุ่นๆ เอ้ย ไม่ค่อยอุ่นเท่าไหร่ทันที
งอนอะ งอนมากกกกกกก
คนโดนงอนไม่สำนึกสักนิด หน้าหล่อๆฉีกยิ้มกว้างจนดูปัญญาอ่อน เหอะ
แถมยังเข้ามาหยิกแก้มสองข้างของจียงอีกต่างหาก
“ตาแดงๆนะ เหงาเหรอเด็กน้อย”
พูดไปก็หยิกแก้มไป พอใจแล้วก็มาขยี้ผมจนหัวจียงยุ่งไปหมด
สะบัดมือปัดมืออีกคนออกจากหัว
แถมด้วยหันหลังให้ ไม่อยากเห็นหน้ามันตอนนี้หรอก
กลัวจะอดใจไม่ไหว ตั๊นหน้าไปสักสองสามที
ยังไงหน้านั่นก็ต้องใช้หากิน(?)
“โอ๋ๆ ขอโทษนะที่ปล่อยให้เหงา...ก็คิดว่าจียงจะอยู่อพาร์ทเมนต์นี่นาเลยไปหาที่นั่น”
อพาร์ทเมนต์? ของบริษัทน่ะเหรอ?
หมายความว่าไปหาที่นั่นมา...
ไม่ได้ตั้งใจจะหนีไปฉลองแล้วทิ้งเขาไว้ใช่มั้ย...
ไม่สิ!!! ก็ถ้าไปแล้วไม่เจอควรจะรู้ว่าเขารออยู่ที่นี่
แล้วยังกลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งนี่อีก เห๊อะ อย่ามาโกหกกันเลย *เชิดหน้าหนี*
ซึงฮยอนอดขำกับท่าทางของจียงไม่ได้
ถึงไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ แต่ท่าทางก็บอกหมดว่าคิดอะไรอยู่
“ที่อพาร์ทเมนต์คนอยู่เยอะแยะเลยนะ ซึงรีกลับมาจากกวางจูแล้ว ยองเบกับแดซองก็กลับมาฉลองที่นั่น พี่ๆก็อยู่กันตั้งหลายคน …”
จียงหันไปมองคนพูดตั้งแต่ประโยคแรกที่บอกว่ามีคนเยอะแยะแล้ว...
ก็แล้วทำไมไม่มีใครโทรตามเขาเลยสักคนเล่า!!!
โกรธอะ งอนด้วย ทั้งไอ้เพื่อนเตี้ย ทั้งพี่ๆน้องๆ หึ สนุกกันมากเลยสินะ โดยที่ไม่มีควอนจียงคนเนี้ย
“เอ้าๆ อย่าเพิ่งพาลโกรธคนอื่นซี่~ คนอื่นเขาคิดว่านายอยู่กับฉันไง พอฉันโผล่หน้าไปคนเดียวตกใจกันยกใหญ่ กดโทรศัพท์หานายพร้อมกันแทบทุกคน” ซึงฮยอนหัวเราะเมื่อนึกถึงท่าทางของทุกคนในตอนนั้น
กลัวจะถูกจียงโกรธกันทุกคน...
“แล้วพอฉันบอกว่านายน่าจะอยู่ที่นี่ พี่ดองวุคก็ยิ้มชั่วร้าย ล็อคตัวไว้ ไม่ยอมปล่อยให้มาหาจนกว่าจะกินโซจูบนโต๊ะให้หมด” จียงเริ่มฟังนิ่ง ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เรื่องจะเป็นแบบนี้ คนอย่างพี่ดองวุคน่ะ หึ!!
“แล้วคิดดูสิ มันตั้ง 4 ขวดนะ~ แต่ก็รีบกินจนหมดแล้วตรงมานี่เลยเนี่ยแหละ...”
พูดแล้วก็กอดๆ เอาหน้าซุกไถไปมากับลาดไหล่ของจียง
คิดถึงกลิ่นหอมๆ กับตัวนุ่มๆของจียงจะแย่แล้ว
กอดๆฟัดๆ จนหนำใจ(?)แล้วถึงรู้สึกว่า ตั้งแต่กลับมาที่บ้านเขายังไม่ได้ยินเสียงจียงเลยนี่!!!
“จียง...โกรธเหรอ”
เสียงอ่อนลง ก็ว่าแล้วว่าทำไมแปลกๆ
จียงที่นั่งนิ่งๆให้ฟัดแต่โดนดีแบบที่ไม่หนีไม่เหวี่ยงมีที่ไหน
“คิดว่าจะลืมกันไปซะแล้ว...”
เสียงตอบกลับนั้นเบาจนคนฟังได้ยินไม่ชัด
แต่น้ำเสียงเหงาๆก็บาดลึกเข้าไปในหัวใจ
“วันสำคัญก็ไม่เห็นเคยอยู่ด้วยกัน คำว่ารักก็ไม่เคยพูด...”
เอ่อ...ที่เคยบอกตอนขอคบไม่นับแล้วกันนะ
“จียง...”
ซึงฮยอนเรียกชื่อ “คนรัก” เสียงหวาน
ไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะมีมุมน้อยใจอะไรแบบนี้กับเขาด้วย
“รู้มั้ย...สำหรับฉันน่ะ ทุกวันที่มีนายอยู่ข้างๆก็เป็นวันสำคัญทั้งนั้น ไม่มีวันไหนพิเศษกว่านี้อีกแล้ว”
เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่นๆที่กระทบทำให้คนฟังต้องย่นคอหนี
แถมยังคำพูดหวานๆนั่นอีก แล้วเอาร้อนวูบไปทั้งหน้า
“แล้วเรื่องบอกรัก...ฉันไม่รู้หรอกว่าคนที่เขาสาบานว่าจะรักกันตลอดไปเขาพูดด้วยความรู้สึกแบบไหน แต่สำหรับฉันแล้ว สิ่งที่สำคัญกว่าคำบอกรักคือความรู้สึกของเราต่างหาก ฉันมีความสุขที่สุดเวลาที่ได้อยู่กับจียง และมั่นใจว่ามันจะเป็นแบบนั้นไปตลอดชีวิตของฉัน”
พูดจบก็แตะริมฝีปากเข้ากับแก้มของคนในอ้อมกอด
ซึงฮยอนก็เป็นคนแบบนี้ ไม่ได้หวาน ไม่ได้โรแมนติก
รู้สึกยังไงก็พูดแบบนั้น...แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ออกมาจากใจจริง
ไม่ใช่คำหวานที่สักแต่พูดออกไป
“แล้วจียงล่ะ คิดเหมือนกันมั้ย หืมมมม”
เห็นอีกคนหน้าแดงเพราะความเขินก็อดแกล้งต่อไม่ได้
ใครกันนะที่ว่าจียงดุ ใครกันที่บอกว่าน่ากลัว ไม่น่าเข้าใกล้
ออกจะน่ารักขนาดนี้...แค่เข้ามาหาให้ถูกวิธีเท่านั้นเอง หึหึหึ
“ก...ก็...เหมือนกันนั่นแหละ จะอยู่ด่านายไปจนตายเลย”
คำตอบทำให้คนฟังหัวเราะออกมาเสียงดัง
สมกับเป็นจียงจริงๆ อดไม่ได้ต้องหอมแก้มแรงๆอีกสักที
“แต่ฉันว่า เราอย่าเพิ่งคิดถึงอนาคตเลย คิดเรื่องวันนี้กันดีกว่า...”
ลืมกันไปรึยัง ว่าวันที่ 31 ธันวานะ วันสิ้นปีน่ะ....
“เราจะทำอะไรเคาท์ดาวน์กันดี...”
จิบไวน์...
ชมจันทร์
ดูดาว...
เล่นเกม...
นั่งคุย...
นับถอยหลัง...
ธรรมดาไปมั้ย?
“เรามา “รัก” กันจนเข้าปีใหม่เลยดีมั้ย”
ซึงฮยอนพูดแล้วก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์ เล่นเอาอีกคนสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดแทบไม่ทัน
แต่ตัวบางแค่นั้นไหนเลยจะสู้คนรักที่ตัวหนากว่า 2 เท่าได้
รู้ตัวอีกทีก็ถูกอุ้มไปจนถึงห้องนอนแล้ว...
“ซึงฮยอน ไม่ได้คิดจะทำจริงๆใช่มั้ย!!”
โวยวายเสียงดัง แต่ไม่มีแรงดิ้นหรอก
ก็อีกคนเล่นเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อ ลูบๆคลำๆไปทั่วตัวแบบนี้
“อืมมมม ฉันพูดจริงทำจริงเสมอน่า”
อา...เริ่มถอดกางเกงอออกจากตัวแบบนี้คงไม่ต้องถามแล้วมั้ง
“ซึงฮยอนนนนนนนนนนนน อื้อออออ”
กลัวว่าจะได้ยินคำค้านอีก เลยจูบปิดปากซะเลยสินะ...
อืม...*เหลือบดูนาฬิกา*
กำลังจะสี่ทุ่ม... อีกสองชั่วโมงถึงจะเข้าปีใหม่....
โชคดีนะจียงอา... -/\-
จบ...
ดีมั้ย...
อีกนิดน่า^^
“สวัสดีปีใหม่ จียง”
เข้าปีใหม่มาได้เกือบชั่วโมง ซึงฮยอนถึงได้มีโอกาสพูดประโยคนี้กับคนที่ตัวเองนอนหนุนอยู่
แขนสองข้างกอดคนตัวบางไว้
ไถหน้าไปมากับหน้าท้องเปลือยเปล่า
อย่าถามถึงเสื้อผ้าเลย...อยู่ที่ไหนบ้างก็ไม่รู้ หึหึ
"อือ...หวัดดีปีใหม่ซึงฮยอน....."
คนตอบกลับเสียงอ่อนแรงเต็มทน
ไม่หมดแรงยังไงไหว ก็เล่น "ถูกรัก" ซะขนาดนั้น
แล้วยังมีเด็กอ้วนทับพุงเป็นตัวถ่วงชีวิตอีก จิ๊ๆๆ
"มาทำเสียงกระเส่าใส่แบบนี้ ชักอยากจะ "รัก" จียงต่อแล้วสิ หึหึ"
หัวเราะโรคจิตต่อท้าย แถมด้วยจูบย้ำๆที่หน้าท้องขาวเนียนนั่นด้วย
คนถูกลวนลาม(?) จะพลิกตัวหนีแต่กลับถูกล็อคตัวไว้แน่น จนต้องโวยวายออกมา
"ซึงฮยอนนนน ปล่อยยยยยยยย"
เจ้าของชื่อหัวเราะคิกคัก ก่อนจะทำหน้าจริงจังแล้วแนบหน้ากับหน้าท้องนิ่ง
"จียง"
เสียงก็นิ่งมาก...
คนถูกกอดชะงักตาม
อะไรกันอยู่ดีๆก็ทำเสียงจริงจัง
"คือ...."
".........."
"ลูกเราดิ้นล่ะ"
"............."
"ดีจัง แบบนี้เด็กต้องแข็งแรงมากแน่ๆ"
พูดจบก็ผงกหัวมายิ้มกว้างให้จียง
"..........."
"............"
"จะบ้าเร๊อะ ฉันจะท้องได้ไงกันเล่า ไอ้บ้า!!!!"
ซึงฮยอนนี่มันเพี้ยน โง่ หรือบ้าเนี่ย
หรืออาจจะทั้งสามอย่าง???
"อ้าวเหรอ ก็เห็นท้องป่องแบบนี้คิดว่าสัก 4 เดือน"
ปึ้ด!!!!!!!!!!
เหมือนเส้นอะไรสักอย่างของจียงขาด
"ไอ้อ้วน!!! นี่แกมีสิทธิ์พูดกับฉันแบบนี้เร๊อะ!!!!!"
คนถูกด่าว่าอ้วนหัวเราะเสียงดัง
"หัวเราะอะไร"
เสียงขุ่น ตาขวาง
ซึงฮยอนยิ้มจนตาปิดก่อนจะพุ่งตัวไปฟัดคนรักอีกรอบ...
นี่แหละ จียงของเขา...
ถ้าจียงจะด่าเขาไปตลอดชีวิต...
เขาก็พร้อมจะถูกด่าไปตลอดชีวิตเหมือนกัน
รักนะ จียง~
Fin.
กร. ชวนเม้าท์
เนื่องด้วยคอมคุณน้องยังเดี้ยงอยู่นะคะ กร.เลยโผล่มาลงฟิคแทนอีกสักหน เหอๆ
ว่าแต่........คนอ่านยังไม่ลืมกันใช่ม้าย
*เงียบกริบ* (ฮาาาาาาาาา)