[oneshot-TOPSOL] จูบ...
posted on 01 Dec 2009 16:18 by erta-ale in TOPSOL
Title: จูบ...
By: pop
Parring: TOPSOL (เรอะ?)
Rate: PG
Warning: crack fic
A/N : เป็นอีกวันที่บล็อกนี้ขยันอัพฟิค (^___^) > (มันมาเป็นพักๆ)
วันนี้ลงทั้งหมด 3 เรื่องจาก 3 คนเขียนเลยนะคะ ยังไงลองตามอ่านกันดูเน้
+++++
"ผมก็อยากเล่นฉากจูบมั่งอ่ะ แง...."
เสียงเจ้าน้องเล็กงอแงก่อนจะโดนแดซองเอาถุงขนมปังขว้าง
"ทำเป็นร้อง แล้วในเด็กแข็งแรงนั่นอะไร"
คนขว้างเดินมาหยิบถุงขนมปังที่กระแทกหัวเด็กแข็งแรงตกปุลงกับพื้นมาเปิด หยิบออกมาสองแผ่นแล้วมัดถุงไว้เหมือนเดิม
"พี่อ่า... หยิบเผื่อผมด้วยสิ ปิ้งให้ด้วย ทาให้ด้วย เอาเนยถั่ว"
เด็กแข็งแรงโดนถุงขนมปังขว้างหัวไปอีกปุ ก่อนคนเป็นพี่จะเดินมาหยิบไปเปิดหยิบอีกสองแผ่นจิ้มลงเครื่องปิ้ง
"แดซองอา อย่าขว้างหัวน้องบ่อยๆ สิ เดี๋ยวโง่หมด"
จียงเดินมาลูบหัวน้องเล็กที่นั่งยิ้มประจบอยู่ที่โต๊ะ ทำเอาคนปิ้งขนมปังค้อนปะหลับปะเหลือก
"แค่นี้ก็โง่จะแย่แล้ว"
จียงยังคงยิ้ม ยังคงลูบหัว แต่เจ้าเด็กที่ยิ้มประจบเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นร้องโวยวาย และคนปิ้งขนมปัง (ที่ตอนนี้หยิบขวดเนยถั่วออกมาจากตู้เย็น) ปล่อยหัวเราะก้าก
ที่หัวโต๊ะ ร่างสูงร่างหนึ่งยังคงนั่งอ่านนิตยสารในมือเงียบๆ ไม่ได้สนใจฉากตลกชวนหัวของสามเกลอสองแมวหนึ่งหนูเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งน้องเล็กต้องหันเขย่าแขนเรียกนั่นแหละ
"พี่ท็อปอ่า... พี่... เวลาเล่นฉากจูบนี่พี่เขินหรือเปล่าอ่า"
คนเป็นพี่ที่หันมาสนใจเด็กแข็งแรงส่ายหน้าช้าๆ
"โหย มักเน่ อย่างพี่ท็อปอ่ะเหรอจะเขิน โน่น คนที่น่าจะเขินเดินมาโน่นแล้ว"
แดซองยกจานขนมปังปิ้งทาเนยถั่วมาวางตรงหน้าน้อง พลางบุ้ยใบ้ไปทางพี่ชายอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในครัว
ยองเบชะงักกึก ทำไม สามเกลอนั่นมองเขาแบบนั้นทำไม เขาหันไปมองพี่ใหญ่ที่ยังนั่งอ่านนิตยสารอย่างจะขอความเห็น แต่ชเวซึงฮยอนก็ดูเหมือนจะสนใจแต่เรื่องราวที่อ่านอยู่จนไม่ได้สังเกตสังกาสถานการณ์รอบตัว
"ม่ะ... มีอะไรกันเหรอ"
ยองเบทำใจดีสู้เสือ เดินต่อไปที่เคาน์เตอร์เพื่อชงกาแฟให้ตัวเอง เขากดน้ำร้อนใส่ถ้วยอยู่ ตอนที่น้องเล็กโพล่งขึ้นมา
"พี่ยองเบ ตอนเล่นฉากจูบพี่เขินป่ะ"
เขินหรือเปล่าไม่รู้ แต่ทงยองเบสะดุ้งจนน้ำร้อนแทบจะกระเด็นโดนมือ
"ถามอะไรไม่รู้เรื่องนะมักเน่"
หันมาขึ้นเสียงแก้เก้อไปที แต่เจ้าตัวดี (รวมถึงอีกสองแนวร่วม) ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวแม้แต่น้อย
ยังคงทำตาใสปิ๊งจ้องเขาอย่างจะเอาคำตอบ
จียงเอียงหน้าไปหัวเราะคิกเบาๆ ส่วนแดซองที่ถึงแม้จะยังทาขนมปังมือเป็นระวิงแต่ก็มองมาอย่างอยากรู้เช่นกัน
ยองเบตักกาแฟใส่ถ้วยแล้วคนๆๆ นิสัยเติมน้ำร้อนลงแก้วก่อนแล้วใสกาแฟตามนี่แก้ไม่หายสักที ทั้งที่หลายคนก็บอกเขาว่า ใส่กาแฟก่อนแล้วเติมน้ำร้อนตามกาแฟจะหอมกว่า
เขาตั้งสมาธิมองกาแฟร้อนๆ สีเข้มหมุนเป็นน้ำวนตามแรงคน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้สิ่งที่มักเน่ถามเมื่อครู่ คิดเอาเองว่าถ้าเขาเงียบเสีย เดี๋ยวก็จะเบื่อเปลี่ยนเรื่องกันไปเอง
แต่ว่า... พวกมันเงียบตามเนี่ยสิ... ตอนนี้ทงยองเบได้ยินแต่เสียงช้อนคนกาแฟกระทบถ้วยกระเบื้องดังกรุกกริก กับเสียงพี่ใหญ่พลิกหน้านิตยสารในมือเบาๆ ทำไมไอ่สามตัวนั่นมันช่างเงียบได้มาคุเยี่ยงนี้
หนุ่มร่างสันทัดเหงื่อตก เขาค่อยๆ ชำเลืองข้ามไหล่ตัวเองไปมองโต๊ะกินข้าว
แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือก
เฮ่ย ไม่เห็น ไม่เห็น เขาไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
พ่อตะวันคนดีหันขวับกลับมาตั้งหน้าตั้งตาคนกาแฟในถ้วยตัวเองต่อ เขาไม่เห็นสายตาปิ๊งๆ แบบอยากรู้สุดขีดของคนสามคนที่นั่งเรียงกันเป็นแผงจ้องเขาอย่างเอาเป็นเอาตายนั่น ไม่
แต่ในที่สุด เขาก็สะกดจิตตัวเองไม่ได้ผล เมื่อลีดเดอร์ตัวแสบทำลายความเงียบขึ้น
"ไหน ว่าไงล่ะยองเบ ที่น้องถามฉันก็อยากรู้เหมือนกันนะ"
เมิงจะอยากรู้ไปทำไมวะจียง อยู่กะกุมาตั้งกี่ปี ยังจะต้องมาถามอีก
ยองเบล่ะอยากจะหันไปตวาดแบบนี้จริงๆ แต่ถ้าทำแบบนั้น ก็จะเป็นการเปิดช่องให้มังกรผอมๆ เล่นงานเขาได้อีกหลายทาง ให้ตายเหอะ เชื่อขนมกินเลยว่าเพื่อนเขากำลังสนุกเหลือเกินที่ได้แกล้งเขา ฝากไว้ก่อนเหอะ ควอนจียง ไว้เขาคิดวิธีเด็ดๆ มาแกล้งเจ้านี่ให้ได้ก่อนเหอะ
"ฮะแฮ่ม"
ทงยองเบกระแอมดังๆ แล้วหยิบถ้วยกาแฟของตัวเอง เดินอ้อมสามเกลอที่หน้าหันตามเขาไปทิศเดียวกัน ดูตลกเหมือนตัวการ์ตูน
แต่ขอโทษเหอะ ทงยองเบขำไม่ออกว่ะ
ยองเบเพิ่งจะวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ เสียงต่ำๆ ที่แทรกขึ้นก็ทำให้เขายืนชะงักอยู่ตรงนั้น
"จะอยากรู้กันไปทำไม เขินไม่เขิน"
พ่อตะวันแทบอยากโดดกอดพี่ใหญ่
โห ... พี่ท็อป อยู่กับพี่มาก็หลายปี เพิ่งรู้สึกว่าพี่เป็นคนดีก็วันนี้เอง
แต่ประโยคถัดมาของคนที่ปิดนิตยสารในมือดังฉับทำเอาเขาขอถอนคำพูด
"ทำไมไม่ถามว่าท่าจูบแบบไหนเจ๋งกว่ากันล่ะ"
มุมปากหยักที่ยกขึ้นข้างเดียวนั่นทำให้พี่ใหญ่ทั้งหล่อทั้งน่าเตะ
ยองเบอ้าปากค้างมองท็อป ไม่เคยคิดเลยว่าจะโดนเล่นงานด้วยมุขนี้
แล้วมีเหรอ ที่สามเกลอนั่นจะไม่รับมุข
"เออว่ะ ลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย แล้วพี่ว่าท่าไหนเจ๋งกว่ากันวะ" หนึ่งแมว
"นั่นสินะฮะ ผมก็อยากรู้เหมือนกัน" หนึ่งหนู
"ผมก็อยากรู้ด้วยๆๆๆ" อีกหนึ่งแมวไม่มีหู
พวกแก ... ตายยย
แต่ก่อนที่ทงยองเบจะได้ขยับตัว พี่ใหญ่ก็ชิงพูดขึ้นก่อนอีกครั้ง
"งั้นพวกนายโหวตสิ ว่าท่าไหนเจ๋งกว่ากัน เริ่มจาก..."
พี่ใหญ่ยืดตัวขึ้นนั่งตัวตรงบนเก้าอี้ ซึ่งทำให้ระดับสายตาเกือบจะเท่ากับยองเบที่ยืนอยู่พอดี แขนยาวๆ ตวัดรอบเอว ดึงน้องชายตัวเล็กเข้ามาใกล้
"จูบไร้เดียงสาแบบยองเบในเอ็มวี..."
ริมฝีปากหยักที่ยังยกยิ้มเจ้าเล่ห์แนบลงตรงๆ บนปากของยองเบที่ยังเผยอค้างด้วยความตกใจ แม้สัมผัสนั้นจะนิ่ง แต่ก็หนัก ความแข็งแกร่งร้อนผ่าวแบบปากผู้ชายมันช่างแตกต่างกับปากนุ่มๆ ของนางเอกเอ็มวีของเขาราวฟ้ากับเหว
ทงยองเบรู้สึกเหมือนจะเป็นลม
แต่ครู่เดียว พี่ใหญ่ก็ถอนปากออก ก่อนจะหันไปบอกกับสามเกลอที่นั่งจ้องตาถลน
"กับจูบแบบของฉันในละคร..."
ชเวซึงฮยอนที่สวมวิญญาณวิคโดยไม่มีใครจุดธูปเชิญลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ทำเอายองเบที่ยังยืนนิ่งเป็นหินอยู่ผงะไปหน่อยหนึ่ง
ใบหน้าของร่างสูงชะโงกค้ำหัว จนยองเบเผลอเงยหน้าขึ้นมอง
....แล้วก็รู้ว่าเป็นการกระทำที่ผิดมหันต์
นักฆ่าหล่อเลวจ้องเขาด้วยแววตาแปลกๆ กระตุกยิ้มมุมปากที่เกือบจะดูอ่อนโยน แล้วมือของพี่ใหญ่ก็ยกขึ้นล็อคสองข้างแก้มเขาไว้ ก่อนจะก้มลงฉกริมฝีปากวูบ
ซึงฮยอนเอียงหน้าประกบปากของทั้งสองให้แนบสนิท ปากร้อนผ่าวขยับเบาๆ ล้อเล่นกับริมฝีปากล่างที่เต็มตึงของยองเบ เรียกร้องให้มันเผยอออก มือใหญ่ขยับใบหน้าเขาให้เอียงองศารับจูบที่ดูดดื่มขึ้นทุกวินาที
ยองเบเหมือนจะได้ยินเสียงฮือฮาดังมาแว่วๆ
"เฮ้ยยย จูบจริง ไม่ใช้สลิง ไม่ใช้ตัวแสดงแทนเว้ย" ไอ่แมว
"พี่ก็ จูบที่ไหนใช้สลิงกันล่ะครับ" ไอ่หนู
"พี่ๆ แล้วอันไหนมันเจ๋งกว่ากันอ่ะ ผมชอบทั้งสองแบบเลยอ่ะ" ไอ่แมวไม่มีหู
แต่ตอนนี้เขามีปัญหากับการพยายามหายใจ และเอาตัวรอดจากสิ่งที่ไอ่พี่ใหญ่กำลังทำกับเขาอยู่มากกว่าจะสนใจเสียงพวกนั้น
แต่แล้วซึงฮยอนก็ผละออก
ทิ้งให้ยองเบยืนหัวหมุนอยู่ตรงนั้น เขาเหมือนจะได้ยินเสียงพี่ใหญ่หันไปถามสามเกลอ
"ไง ... พวกนายว่า จูบแบบไหนเจ๋งกว่ากันล่ะ?"
ให้ตายเถอะ !!
ถ้าเขามีแรงเมื่อไหร่นะ ฮึ่มมมม จะเตะให้เดินไม่ได้เลยคอยดู !!
ทุกคนนั่นแหละ !!
ให้เขามีแรงก่อนเถอะ !!
"แล้วยองเบล่ะ นายว่าจูบไหนเจ๋งกว่ากัน?"
"..............................."
"ยังจะมีหน้ามาถามอีกเรอะ ?!? ย๊ากกกกกส์ส์ส์ส์ส์ส์ !!!!!!"
สุดท้าย สามเกลอและพี่ใหญ่ก็ต้องแข่งกันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดจากทงยองเบที่กำลังโมโหสุดขีด ....
เอ.... แต่นั่น เสียงเจ้าพวกนั้นหัวเราะกันใช่ไหมนั่นน่ะ...
ทงยองเบโกรธแล้วนะ.... โกรธจริงๆ นะ...
fin
โพสแล้วเผ่น ไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น แฮ่ๆ...