RAPPER LINE

Title: My boy ตอน น้องจีกับพี่หมี

Pairing: TOPGD

By: Erta Ale

Warning: คนสำคัญคนใหม่ของจียง (?)

 

a/n ในที่สุดน้องจีก็โต...ขึ้นมาอีกหน่อย -*- ว่าแต่ เมื่อไหร่ปะป๊าจะเลิกดราม่า กร๊ากกก

 

+++++

 

 

 

 

สามปีแล้ว นับตั้งแต่จียงเข้าอนุบาลวันแรก

ตอนนี้เด็กชายควอนจียง ขึ้นชั้นประถมหนึ่งแล้วฮับ (ชูสองนิ้ว)

 

ส่วนชเวซึงฮยอน ปะป๊ารูปหล่อ ก็เรียนจบมหาลัยอย่างปลอดภัย (ด้วยเกรดสวยหรู)

ตอนนี้ก็เป็นพนักงานบริษัทเต็มตัวแล้ว

แต่ก็ยังคอยไปรับไปส่งลูกชายที่โรงเรียนอยู่เสมอนะ ><

 

 

...ยกเว้นช่วงนี้

เพราะอยู่ดีๆจียงก็...

 

.

.

.

 

“ปะป๊าฮะ ตั้งแต่วันนี้ไปต้องไปรับไปส่งจียงแล้วก็ได้นะฮะ”

หืม? คนฟังขมวดคิ้วมุ่น เมื่อกี๊เขาฟังอะไรผิดไปรึเปล่า

 

“อะไรนะครับจียง”

 

“จียงบอกว่า...ปะป๊าไม่ต้องคอยรับส่งจียงไปโรงเรียนแล้วก็ได้ฮะ”

คราวนี้ลูกชายพูดช้าๆ ชัดๆ

เป็นการยืนยันว่าเมื่อกี๊ซึงฮยอนไม่ได้ฟังผิดไปจริงๆ

 

แต่ว่า...ทำไมล่าาาาาา เกิดอะไรขึ้น

จียง ม...ไม่ต้องการปะป๊าแล้วเหรอ

จียงโตพอจะดูแลตัวเองได้แล้ว

ปะป๊ามันไม่มีประโยชน์แล้วใช่มั้ย

จียงจะทิ้งปะป๊าไปแล้วใช่ม้ายยยยย

โฮววววววววววววววววววววววว T______________T (น้ำตาท่วมฟิค)

 

“เอ่อ ก็ปะป๊าดูเหนื่อย ต้องรีบไปทำงานหลังจากส่งจียง ตอนเย็นก็ต้องรีบมารับจียง แถมบางวันต้องกลับไปทำงานต่อด้วย ไม่ใช่ว่าจียงไม่ต้องการปะป๊าแล้วนะฮะ จียงแค่เป็นห่วง...”

เห็นหน้าก็ราวกับรู้ไปถึงความคิด

เด็กน้อยอายุ 7 ขวบที่ฉลาดเกินวัยรีบอธิบายเหตุผลทันที

 

“แต่ปะป๊าก็เป็นห่วงจียงนี่ครับ จียงจะไปโรงเรียนเองได้ยังไง แล้วไหนจะตอนกลับอีก”

พูดรัวเร็วจนลิ้นแทบพันกัน

ก็...ก็...ดีใจนะที่จียงเป็นห่วงอะ

แต่มันเป็นความสุขของเขาเลยน้า การที่ได้ไปรับไปส่งจียงที่โรงเรียนอ่า

ชอบเวลาที่จียงหอมแก้มก่อนลงจากรถเข้าโรงเรียน

ชอบเวลาที่จียงวิ่งออกจากโรงเรียนมาโผเข้ากอด

ต่อจากนี้คงไม่มีอีกแล้วสิน้า

โฮววววววววววววววววววว (น้ำตาท่วมฟิคอีกรอบ)

 

 

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงฮะ จียงจะไปโรงเรียนกับพี่เท็ดดี้”

.

.

.

 

พี่เท็ดดี้...

หมีเท็ดดี้เหรอ? ใครวะครับ? (โอ๊ะ หลุดคำหยาบ อุดหูจียง)

 

“พี่เท็ดดี้เป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนฮะ อยู่ชั้นป.สี่ รู้จักกันเมื่ออาทิตย์ก่อน ใจดีมากกกก”

 

“แล้วก็เท่มากๆๆๆๆๆๆเลยด้วย”

พูดแล้วก็ยิ้มกว้าง หน้าแดงนิดๆด้วย

 

ซึงฮยอนชักเกลียด (ไอ่) พี่หมีเท็ดดี้นี่ขึ้นมาตงิดๆ

 

“แต่งตัวได้เท่สุดยอดไปเลยฮะ กางเกงใหญ่ๆ ใส่เสื้อฮู้ด สวมหมวกแก๊ป แถมดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมอีกทีด้วย เท่มว๊ากกกกกกก”

 

เอ่อ...จียงครับ ปะป๊าคิดตามแล้วปะป๊าสงสัยนิดหน่อย...

 

คือ...เอิ่ม...

 

 

หมีเท็ดดี้นี่มันเป็นหมีขั้วโลกเหรอครับ?

 

.

.

.

 

แล้ววันรุ่งขึ้นซึงฮยอนก็ได้รู้ว่าเท็ดดี้ไม่ได้เป็นหมี

...และไม่ได้มาจากขั้วโลก...

 

...

...

แม้จะแต่งตัวได้ใกล้เคียงก็เถอะ -*-

 

 

เท็ดดี้เป็นเด็กป.สี่ ที่ตัวไม่ได้ใหญ่มาก

เทียบกับซึงฮยอนตอนอายุเท่ากันแล้วเด็กๆ เหอะ

แถมความหล่อก็สู้ไม่ได้สักกระผีก

เชื่อเถอะว่าชเวซึงฮยอนหล่อกว่าเย้ออออออออออ

 

แต่มีอยู่อย่างที่หมีเท็ดดี้ชนะเลิศ...

 

...

 

ก็...ก็...

 

หมีเท็ดดี้ได้จูงมือจียงไปโรงเรียนอ้าาาา T__________________T

(เออร์ต้ากำลังจะจมน้ำตาปะป๊าตาย)

 

จียงอา...ปะป๊ายังไม่เคยได้ทำเลยนะ ฮึกกกกก

 

เนื่องจากมีคนขับรถมารับ (เรื่องนั้นมันแหง เท็ดดี้เด็กป.สี่คงไม่ขับรถมาเอง)

หมีเท็ดดี้ก็เลยลงมารับจียงด้วยตัวเอง

ลงมาถึงก็แบมือรอ แล้วจียงก็วางมือลงไปราวกับเป็นเรื่องเคยชินที่ต้องทำ

แล้วก็จูงมือกันขึ้นรถไปทั้งอย่างนั้น

โฮวววววววววววววววว

 

เชื่อเถอะว่าต้องจับมือกันไปตลอดทางแน่ๆ ก็มือนุ่มๆของจียงน่ะ

ใครจับก็ไม่อยากปล่อยทั้งนั้น (มีแต่แกที่คิดมั้งซึงฮยอน)

 

อิจฉามากมายแสนแปดล้านเก้า

ปะป๊าอยากทำบ้างอะ จียง ฮึกๆๆๆ

 

 

...

...

 

แต่ยังดีที่จียงยังไม่ลืมที่จะหอมแก้มลาปะป๊า

 

ไม่งั้นปะป๊าซึงฮยอนช้ำใจตายแน่ๆ (ร้องไห้อีกรอบ)

 

 

.

.

.

 

 

เย็นวันนั้นซึงฮยอนกระสับกระส่าย

เป็นวันแรกตั้งแต่จียงเข้าโรงเรียนมาแล้วเขาปล่อยให้จียงกลับกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขากับพี่แบงแอง (หารู้ไม่พี่แบงแองปล่อยให้ท๊อปฮยองไปรับจียงกลับมาตั้งหลายรอบ)

 

งานการที่กองอยู่เต็มโต๊ะไม่เข้าหัวเลยสักนิด

ใจคิดแต่จะอยากไปแอบดูจียงที่โรงเรียน

ก็...ก็...จียงจะกลับยังไง

หมีเท็ดดี้นั่นจะไปส่งถึงบ้านใช่มั้ย

 

ล...แล้ว...จะจูงมือกันอีกรึเปล่า...

 

ฮือออออ ปะป๊าเป็นห่วงจียงจังเลยครับ

 

คิดแล้วก็ เลิกทำงานดีกว่า

หลัลล้าเก็บของกลับบ้าน ไปรอจียง

เอ๊ะ หรือจะแวะไปรับที่โรงเรียนเลย?

แต่...ไปตอนนี้โรงเรียนก็คงเลิกไปแล้ว

ไปเจอกันที่บ้านเลยดีกว่าเนอะ~

 

 

กลับไปถึงบ้าน เพิ่งก้าวลงมาจากรถ

ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูบ้านดังลั่น

เด็กน้อยที่ตอนนี้สูงขึ้นมาจากตอนอนุบาลอีกนิดหน่อยก็วิ่งออกมาจากบ้าน

โผเข้ามากอดซึงฮยอนที่กำลังปิดประตูรถจากด้านหลัง

ใบหน้ากลมๆ เกลือกกลิ้งไปมากับช่วงเอว

 

 

“ยินดีต้องรับกลับบ้านฮะ ปะป๊า”

เสียงใสๆ เจื้อยแจ้วทั้งที่ใบหน้ายังซุกอยู่ไม่ห่าง

ประโยคที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเพราะมักจะเข้าบ้านพร้อมกันเสมอ

หรือไม่ก็กลับมาหลังจากจียงหลับไปแล้วทำให้คนฟังยิ้มกว้าง

 

หันตัวกลับมาคว้าร่างเล็กไว้ในวงแขน จูบแก้มซ้ายขวา

 

 

 

“กลับมาแล้วครับจียง”

 

 

 

จูงมือกันเข้าบ้าน...

 

จับมือกันนอนทั้งคืน...

 

 

 

วินาทีนี้ ซึงฮยอนลืมไปแล้วล่ะว่าหมีเท็ดดี้หน้าตาเป็นยังไง~~

 

 

 

 

Fin.

 

ปะป๊าเพ้อจริงๆ (ฮา....)